Dünya Azərbaycanlılarının Həmrəylik Günü Azərbaycanın müstəqiliiyə qovuşduğu ilk illərdə milli liderimizin uzaqgörən siyasətinin əsası olaraq həyatımıza girmişdi, gərək ki, Azərbaycan inkişaf etdikcə, gücləndikcə bu birlik də eyni şəkildə inkişaf edib güclənəydi, qüvvətlənəydi, ancaq olmadı, ola bilmədi, olmasına icazə verilmədi. Bilirsiz, mən hər il bu günlərdə eyni narahatlıqla sitəm dolu yazı yazıram, bu işdə günahı olanları açıq-açığa aşkar edirəm, amma deyəcəksiz dəyişən nəsə varmı?! Yox, heç nə dəyişmir, əksinə, tam da pozulma davam edir.
Gəlin indi bu gözəl və anlamlı bayramımız ərəfəsində bu parçalanmanın, bu dağılmanın əsl səbəblərinə bir daha göz ataq, ya da xatırlayaq. Əslində mən Azərbaycan diasporunda bu işi ilk bilən, ya da ilk narahat olan deyiləm, amma bunu ilk deyənəm və axıra qədər də deyəcəm. Gəlin bir az keçmişə qayıdaq, keçmiş deyəndə çox da gerilərə getməyi uyğun görmürəm, 70-ci illərə qayıdaq. Azərbaycan Sovetlər Birliyinə tabe bir ölkədir, səs-səda çıxmır, heç bir düzgün məlumatımız yoxdur, qulaqlarımızla eşitdiyimiz informasiyalarla kifayətlənirdik. Azərbaycanın müstəqilliyə qovuşması üçün mübarizə aparan bir neçə xırda dərnək və o dərnəklərin ətrafına toplaşan bir ovuc İğdırlı gənc insan var idi. Türkiyə çox çətin şərtlər altındadır, yağ, şəkər talonla satılır, imkansızlıq baş alıb gedir, bir yandan daxili savaş addım-addım Türkiyədə hiss edilir, amma bir qism insan bu zor şərtlərdə Azərbaycanın müstəqilliyi üçün mübarizə aparırdı. Bəli, vəziyyət eynən belədir. Bu bir qism insanların adını da çəkmək mümkündür, çoxu yaşayır hal-hazırda. O zaman nə DAK, nə də DAK-lar var idi. Güney azərbaycanlı həmvətənlərimiz də yaşadıqları ölkənin siyasi vəziyyətinin ağır olması və rejim dəyişikliyi səbəbiylə hər biri bir yana dağılıb, ölkə daxilində qalanların isə qohumlarının güvəndə olmaları üçün səsləri tamamilə kəsilirdi. Heç kim bunun əks tərəfini deyə bilməz ki, Azərbaycan diasporu dünyada təməli İğdırdan köçən, əslən azəri türkü olan bir ovuc insanın məhdud gücüylə ayaqda durub. Sonra nə oldu? Azərbaycanımız müstəqilliyə qovuşdu, milli liderimiz 1991-ci ildə Naxçıvandan 31 dekabrı Dünya Azərbaycanlılarının Həmrəylik Günü olaraq tarixin səhifələrinə qatdı. Müstəqil Azərbaycanımızın səfirlikləri açılmağa başladı, bəli, elə ilk bölünmənin və parçalanmanın təməlləri də elə o günlərdə atıldı. Harda bir səfirlik açıldısa, o ölkədə, baxmayaraq ki, diaspor təşkilatları vardı, səfirliklər bir-birinin ardınca yeni dərnəklər və diaspor təşkilatları yaratmağa başladı, bir ovuc insanımızın zor yığıldığı dərnəklərimiz parçalanıb üç-beş oldu və hər kəs təkbaşına bir dərnək yaratdı. Sonra nə oldu? Xaricdə yaşayan azərbaycanlılarla bağlı komitə yarandı, çox sevindik, inşallah bölünmənin qarşısı alınacaq deyərkən, əsas bölünmə elə bu dövrdə daha da ciddi hiss edildi. Dərnəklərimiz özlərini çox çətinliklə idarə edərkən, hələ dərnəkçilik tam formalaşmamışkən konqreslər, Avropa mərkəzləri, dünya azərbaycanlıları, bilmirəm daha nələr yaradıldı. Boş hərflərin arxasında bir Azərbaycan diasporu yaradıldı. Baxın, bu gün onun ağrı-acısını çəkirik. İndi isə nəinki ölkələrdə, hətta şəhərlərdə belə konqreslər yaradılır, yerindən qalxan bir ovuc insan Azərbaycan konqresi adı altında nə isə planlaşdırır. Əsas problemimiz qalıb kənarda, ad arxasınca düşüblər. Qatılmadıq, qatılmayacağıq, gücümüz yetdikcə bu süni sistemin qarşısında olacağıq. Çünki indiyə kimi görülən işlərin heç birindən düzgün bir xidmət görmədik. Üç-beş insanın qurduğu qurumlara kəsinliklə üzv olmayacağıq.
Belçika Azərbaycan Evi eyni şəkildə davam edəcək, xidmətimiz göz önündə olacaq.
Olmayan Həmrəylik Bayramımız mübarək olsun!
|
