Xalq artisti Kamil Vəzirovla söhbətimizin əvvəlində öz ailəsinin musiqi bioqrafiyasından başladı. Elə danışırdı ki, müdaxilə etməyə lüzum görmürdüm. O deyirdi:

- Atam Səfərəli Vəzirov o vaxt Azərbaycanda üç qarmonçalan var ilisə, onlardan biri idi. Məni əvvəl musiqi məktəbinin tar sinfinə yazdırmışdı. İndi də tar çalıram, intahası ki, bizim ailədə beş qardaş beşimiz də qarmonda çalırdıq. Qarmon bizim ailəmiz üçün musiqi yolunda bir körpü oldu. Məndən kiçik qardaşım - Ədalət Vəzirov kamança ustası idi. Ramiz qardaşım gözəl pianoçu idi. O da mənim kimi Mahnı Teatrında çalışırdı. Rəşid müəllimin dəvəti ilə gəlmişdi bu kollektivə. Babək qardaşım klarnet ifaçısı olub. Ailədə altı uşaq olmuşuq - beş qardaş, bir bacı. Bacım Məsumə Vəzirova da pianoda çalırdı. Amma şərqşünaslığı bitirib tərcüməçi oldu.

Maestro Niyazinin təklifi ilə 1967-ci ildə ailəmiz haqqında film çəkilmişdi. Bir dəfə Niyazi müəllim qəzet oxuyurmuş və onun diqqətini bir məqalə çox cəlb etmişdi.

REKLAM

---

---

Həmin məqalənin müəllifi, bizim beş qardaşın oxuduğu musiqi məktəbinin açıq konsertinə gəlmişdi və konsertdə beş qardaşın səhnədə bir yerdə çıxış etməsini görüb atamıza yaxınlaşıb demişdi: "Mən belə bir ailədən yazmaq istəyirəm". Həmin "Bakı" qəzeti Niyazi müəllimin əlinə düşən kimi, bizim qəzetdəki şəklimizə baxıb, kinostudiyaya zəng vurur və deyir ki, Azərbaycanda belə bir ailə ola-ola siz nəyə görə bir film çəkib yadigar saxlamırsız? Ata-anamızın bizə böyük zəhməti oldu.

- Bəs siz necə, övladlarınıza bu zəhməti çəkdinizmi? Onlardan sənətinizi davam edirən varmı?

- Mən övladlarımdan çox razıyam. Onları özüm tərbiyə etmişəm və onlar mənim sənət yolumu davam etdirirlər. Bir çox ailələrdə valideyn bir yolu seçir övladı üçün, övladsa başqa yol tutur.

Dörd övladım var - üç qızım, bir oğlum. Böyük oğlum Rəşad Milli Konservatoriyanı bitirib. Xalq artisti Ramiz Quliyevin tələbəsi olub. İstəmişəm ki, övladlarıma mən yox, başqa müəllimlər dərs keçsinlər. İki oğlumdan biri balaban, digəri kamançada çalır. Buna baxmayaraq, idman sahəsini seçiblər. Qızım pianoçudur, amma ailə qurandan sonra başı övladlarına qarışdı və bu sənəti davam etdirə bilmədi.

- Siz, ümumiyyətlə, qadının musiqi sənətində olmasına necə baxırsınız?

- Çox gözəl. Mənim bir balaca qız nəvəm var, ona həmişə deyirəm ki, bir az böyü, baba sənə oxumaq öyrədəcək. Səhnəyə babanla bir yerdə çıxıb oxuyarsan. Bir də görürsən, sənətçilərdən kimsə deyir ki, istəmirəm övladım bu sənət yolunu seçsin, səhnəyə çıxıb oxusun. Bu düzgün fikir deyil. Deməli, sən özün doğru yolda deyilsən ki, övladını bu yolda görmürsən.

Bizim böyük sənətçilərdən tanıdıqlarım var ki, istəyiblər övladları bu sənət yolunu davam etsinlər. Bəlkə övladları bunu istəməyib, o artıq başqa mövzudur. - Bəzən valideynlər 6-7 yaşlı uşaqlarını musiqi məktəbinə yazdırmağa aparanda müəllimlərə belə deyirlər: "Uşağımızla ciddi məşğul olun, biz istəyirik ki, övladımız bu sənətdə parlasın". Adətən belə hallarda uşaqlarda təzyiq və məcburiyyət üzündən musiqiyə qarşı nifrət yaranır, bu isə, məncə, artıq faciədir. Sizcə, valideyn belə ciddi qərarı uşağın yerinə verə bilərmi? Uşağın buna meyli yoxsa, onu zorla musiqiyə calaşdırmaq nə dərəcədə düzgündür?

- Mənə görə, mütləq uşağa 12 yaşınacan sərt üslub olmalıdır, onu dərs oxumağa, musiqi ilə məşğul olmağa məcbur etmək lazımdır. Sonra özü özünü dərk edəcək və yolunu seçəcək. Mən Milli Dram Teatrının yaxınlığında olan 6 nömrəli musiqi məktəbinin tar sinfində oxuyurdum. Təsəvvür edin ki, evdən çıxan kimi dərsə tar çala-çala gedirdim, Dərsdən evə qayıdanda da elə. Yəni bu qədər bağlı idim musiqiyə.

- Bugünkü toylardan razı və narazı qaldığınız məqamlar hansılardır?

- Toy ənənəvi mərasimdir. Yaxşı ki, çox yerdə qədim və zəngin adətlərimiz qalır. Bir vaxt şəhərimizdə bu qədər şadlıq sarayı yox idi..