Kanta Talukdar Stankina: "Bəli, biz bacararıq!"

Kanta Talukdar Stankina. Bu adın sahibəsini Sarayda, Şağanda, Şamaxıda sağlamlıq imkanları məhdud olan uşaqlar, böyüklər yaxşı tanıyırlar. Onu gördüyü işlərə görə çox sevirlər. Təsadüfi deyil ki, UNICEF-in Azərbaycandakı ofisi valideyn qayğısından məhrum olan uşaqlara göstərdiyi qayğıya görə ona beynəlxalq Təşəkkür Sertifikatı təqdim edib.

Xanım Stankina ilə Almaniya səfirliyinin iqamətgahında görüşdük. Saray qəsəbəsində 7 saylı əqli cəhətdən zəif uşaqlar üçün internat evindəki uşaqların şəkilləri ilə dolu albomla bizi gözləyirdi. Uşaqların əvvəl və sonrakı şəkillərini göstərərək onlarda gedən inkişafdan ürək dolusu danışırdı. Uşaqların çöhrəsinə gülüş gətirdiyindən məmnuniyyət duyduğu hiss edilirdi. Bu işlərlə kim qürurlanmazdı ki... Mobil telefonunun yaddaşında da uşaqlarla bağlı saysız-hesabsız şəkillər gördükdə biz də Azərbaycanda belə bir xeyirxah xanımın çalışdığından qürurlandıq... Almaniyanın Azərbaycandakı səfirinin həyat yoldaşı olan Kanta xanım "German Bazar Proyect" layihəsi çərçivəsində almandilli xanımlarla birgə sağlamlıq imkanları məhdud olanlara yardım edir.

- Diplomat və səfirlərin xanımlarının sosial işlərlə məşğul olması adət halını alıb. Deyəsən, Saraydakı əqli cəhətdən zəif uşaqların yaşadığı internat evini seçməyiniz Sizin bu sahəyə marağınızın təkcə səfir xanımı kimi səlahiyyətləri icra etməyinizlə əlaqəli deyil...

- Bu suala cavab verərkən ABŞ prezidenti Barak Obamanın çox sevdiyim bir ifadəsini dilə gətirmək istəyirəm. O deyir: "Bəli, biz bacararıq!". Mən bu fikri özümə şüar, deviz seçmişəm. Harada, nə vaxt olmağımdan asılı olmayaraq, "mümkün deyil", "çətindir", "bacarmaram" sözlərini özümdən uzaqlaşdırıram. Mən ilk dəf

ə həmin uşaqları acınacaqlı vəziyyətdə görəndə onların həyatını dəyişdirməyə qərar verdim.

REKLAM

Özümü diplomatik fəaliyyətlə bağlayaramsa, bu uşaqlara kim yardım edəcək, - deyə düşündüm. Eyni zamanda, anladım ki, onlara yardım etmək mümkündür. Dörd il ərzində uşaqların həyatında, səhhətində dəyişiklikləri müşahidə etdikcə başa düşürəm ki, seçimdə yanılmamışam.

- Saraydakı layihəniz haqqında geniş məlumat verərdiniz...

- Əvvəla deyim ki, mən Azərbaycandakı bir çox əlillər evlərində olmuşam. Saraya getdiyim zaman mərkəzin böyük, həm də baxımsız olduğu diqqətimi cəlb etdi. Uşaqlar hərəkətsiz şəkildə döşəmədə uzanmışdılar. Onların müvafiq avadanlıqları olmadığından yeriyə bilmirdilər. Eyni zamanda, onların tibbi yardıma da böyük ehtiyac duyduqları diqqətimdən yayınmadı. Mən düşündüm ki, effektli fəaliyyət üçün bir məkan seçməliyəm. Digər əlillər evlərinin də diqqətə, qayğıya ehtiyacı olsa da, seçimim bir olmalıydı. Uşaqlar üçün daha rahat və yaxşı şərait yaradılması ürəyimdən keçdi.

Çünki uşaqlar hərəkətsiz şəkildə döşəmədə qalırdılar. Albomda onların bizim layihəmizdən əvvəlki və sonrakı vəziyyətlərini göstərən şəkillər var. İndi onlar gülümsəyir və aktivdirlər. Onlar üçün Almaniyadan xüsusi əşyalar və ləvazimatlar gətirdik, ingilis müəllim onlarla sənət terapiyası ilə məşğul oldu. Yataq xəstəsi olan, ümumiyyətlə, heç tərpənməyən uşaq indi bizə əli ilə salam və sağ ol edir. Müstəqil şəkildə xörək yeyə bilir. Onlarla məşğul olduqdan sonra uşaqlar rəqəmləri sayırlar, oxuyurlar. Onların xüsusi stol və stullarını Almaniyadan gətirmişik. Eyni zamanda, oyunlar və oyuncaqlar da mənim ölkəmdən gətirilib ki, onların öyrənmək qabiliyyətləri inkişaf etdirilsin. Uşaqlar məhz oynayaraq qavrayırlar.

Bu uşaqlar bu avadanlıq olmasa, döşəmədə hərəkətsiz qalırlar. Şəkillərdəki uşaqların simasından bu avadanlıqla yeriyəndə necə sevindiklərini görürsünüz. Əgər onlar bu avadanlıqların köməyi ilə yeriməyə cəhd etməsələr, hərəkət refleksləri öləcəkdir. İndi isə günbəgün inkişaf müşahidə edilir. Biz bilirik ki, bu gülüşü görmək üçün çalışmaq lazımdır. Bu məşğuliyyət uşaqlar üçün ağrılı olsa da, o məşq etməkdən usanmır. Uşaqlara xüsusi avadanlıq verəndə çox sevinirlər, kimi görsələr, "bunlar mənimdir" deməkdən zövq alırlar.

Bu iş dörd ildir davam edir.