Yəqin, bu başlığı oxuyanda ağlınıza gələn o Qərb olacaq: Avropa, Amerika. Amma yox, bizim söhbətimiz nə Avropalıqdı, nə də Amerikalıq. Azərbaycandan başlayıb, elə Azərbaycandaca qurtarasıyıq inşallah. Gələk mətləb üstə.
Allah hamınızın yolunu xoş səfərlərə calasın, bu günlərdə mən də yolun ağını almışdım əlimə. Üz tutmuşdum Gəncəbasar bölgəsinə. Yeri gəlmişkən, özümə qalsaydı, Allah bilir, oralara nə vaxt yolum düşəcəkdi. Yenə sağ olsun sənət dostlarımız. Maqbet Bünyadov və son iki ildə Milli teatrın Şəmkir, Gədəbəy və Qazax rayonlarına üçüncü dəfə səfərini təşkil edən Regionların İnkişafı İctimai Birliyinin (RİİB) sədri, adaşım Seymur Quliyev xüsusi minnətdarlığa layiqdi.
Demək, Azərbaycan Dövlət Akademik Milli Dram Teatrı (ADAMDT) ölkəmizin qərb bölgəsinə səfərə çıxmışdı. Hələ mayın əvvəlindən səfər barədə məlumatlıydım. Teatrın direktoru Maqbet Bünyadov demişdi ki, teatr İsmayıl Şıxlının Bakıda 90 illik yubileyinin ardından, mərhum xalq yazıçısının əsəri əsasında hazırlanmış "Ölüləri qəbristanlıqda basdırın" tamaşasıyla Qazax, Şəmkir və Gədəbəy rayonlarına qastrola çıxacaq. Elə də oldu. Səmimiyyətimə inanın, həqiqətən yola çıxmağa, teatrı qastrolda təmsil edən otuz nəfərlik kollektivlə ünsiyyətə dəyərmiş.
...Bakıdan axşam saat 11-də tərpəndik. Səhər o başdan Dəllər stansiyasında Bakı-Ağstafa qatarından düşdük. Üç-beş dəqiqə sonra artıq Şəmkirdəki "Sərxan" otelindəydik. Səliqə-səhmana, dizayna, komforta söz ola bilməzdi.
İkimərtəbəli, yığcam oteldə qonaqların rahatlığı üçün hər şey yaxşıca həllini tapmışdı.
Şey-şüylərimizi yerbəyer eləyib, birinci mərtəbədəki xudmani yeməkxanada süfrəyə düzülmüş nemətlərdən dadıb, saat 10 olmamış yola düzəldik. Üzü Qazaxa sarı ordan-burdan söhbət eləyə-eləyə 75 kilometr yolu necə keçdiksə, bilmədik. Mədəniyyət evinin yanına çatanda hələ saat 11 yoxuydu. Yubiley tədbiri 12-də başlayacağından tamaşaçı salonu bom-boşuydu. Milli teatrın baş maşinisti Müseyib bizdən də qabaq gəlib, öz işini görmüşdü. Səhnə tamaşanın tərtibatına uyğun şəkildə qurulmuşdu. Bircə qalırdı aktyorların çıxışı, o da bir azdan baş tutacaqdı.
Fəxri adsız-filansız, özünü mədəniyyət evinin qabağındakı çayxanaya vermiş teatralla tanış olun, bir də ki, çayxanada nə xüsusi təqdimat: Ramiz Novruz, Telman Əliyev, Azər Mirzəyev, Kazım Abdullayev, Mətanət Atakişiyeva, Münəvvər Əliyeva, Məzahir Cəlilov, Rövşən Kərimduxt masa arxasına güclə yerləşiblər. Daha bir masa əlavə olunur, Natiq Gülməmmədov, İlyas Əhmədov, Elşən Əliyev də stullarını yaxına çəkib otururlar. Böyük dairə yaranır. Arada çayçı yaxınlaşmasa, dairə elə qapanmış qalır. Di gəl, bu kişi imkan vermir ki, qapalı söhbətimizi edək.
Söhbətcilliyilə seçilən Azər Mirzəyev vaxtilə bir səhnəni paylaşdıqları, mərhum aktyorlar Hüseynağa Sadıqov, Məmmədağa Dadaşov, Niyazi Əhmədov və başqalarıyla bağlı səhnədə və pərdə arxasındakı məzəli ahvalatlardan danışır. Hamının dodağı qaçır, Ramiz Novruz kimi şaqqanaq çəkib güləni də var.
Beləcə, söhbətin şirin yerində onda gördük ki, bir nəfər yaşlı kişi başında buxara papaq, əynində vəznəli çuxa, əlində qamçı kəhər atın belində mədəniyyət evinin yanında peyda oldu. Hamı ixtiyarsız, dönüb ona baxaraq "Bu kimdi?",- deyə pıçıldayır. Aralı da olsa, qəfil atlı bizim marağımızdan duyuq düşüb, şaşırır. Sanki onu külək gətirmişdi, külək də apardı. Qəfil gəldiyi kimi, atını səyirdib birdəncə yoxa çıxdı.
Onun gedişindən sonra Azər Mirzəyev dedi ki, bayram tədbirlərində milli geyimdə Cahandar ağa obrazında mədəniyyət evinin qarşısından keçib, Səməd Vurğunun, İsmayıl Şıxlının heykəllərinin başına dövrə vuran bu kişinin adı Firudindi, dünya çempionudu.
Çempionluq məsələsinə gəlincə, eşitdiyimizə görə, o, məşhur Dilbaz atlarının hesabına qazanıb bu adı...
12-yə az qalıb. Tamaşanın birinci pərdəsində oynayanlar binaya tələsirlər. Paltar dəyişən kim, qrimlənən kim, "silah-sursatını" yoxlayan kim. Tamaşa tarixi əsər, sovet hakimiyyətinin ilk illərində baş verən hadisələr üzərində qurulduğundan, burada geyim-kecim əsasən köhnədi. NKVD əməkdaşları və qaçaqlarla bağlı döyüş səhnələri olduğundan, bayaq dediyim kimi, silahlardan da istifadə edilir. Baş qaşımağa vaxt yoxdu. Texniki işçilər lap qovhaqovdadılar. Yer dar, özün də nabələd. Bilmirsən nəyi hara qoyasan, hardan götürəsən. Bu vurhavurda kostyum işinə baxan Leyla xanım paltarların qırışığını açmaq üçün ütüləyib çatdırmamağından gileylənir..
|
